شکنجه می شم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده

اخ داره باورم می شه خنده به ما نیومده

دلم گرفته اسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که دربه درم